Potjandorie, weer veel te lang geleden dat ik wat van me heb laten horen. Daarom even kort samengevat een aantal dingen:

- Dieet gaat top: loop voor op schema, dus kan af en toe wat cheaten. Nice!
- Zondag 4 september de Ronde van de Heidehof, in Brabant, verreden. Benen waren super, maar kon weinig verrichten, aangezien de koers werd platgelegd door het Restore Cycling Team, na 't ontstaan v/d kopgroep.
- Met Team SKITS doen we mee aan de donderdagavond competitie van 'de Bataaf'. Dit zullen de laatste koersjes van het seizoen zijn. Vorige week 3e geworden. Oisin 2e, Joost 4e. Sven finishte in het 'peloton'. Nog 3 avonden te gaan.

Maar waar ik eigenlijk over wilde bloggen, is de wedstrijd van vandaag: de Twee Landen Koers, in Brabant. De laatste échte koers van het seizoen. Hierbij het verslag, welke ook op het SKITS-forum is te vinden. Ik wilde eigenlijk een videoverslag, á la ProFlavio maken, maar tijdens het 'interview' met Oisin in de auto bleken mijn batterijen ineens op te zijn, waardoor ik alleen mijn ochtendritueel heb kunnen filmen. Daar baal ik echt van. Daarom ga ik gewoon een verslag van een donderdagavond-wedstrijdje @ de Bataaf maken. Totaal niet boeiend, maar fock it...

Nouja, hierbij dus het verslag van de Twee Landen Koers:

Vanochtend stipt 9:00 stond Mister Kwakker bij mij voor de deur, waarna ik me fietsje, eten en beauty-case in de auto kon doen. Geen tijd om te dralen, want we wilden op tijd in Brabant (Someren-Eind om precies te zijn) zijn. Wat stond ons te wachten; de Twee Landen Koers. 180 Mannen hadden zich ingeschreven, waaronder 40 buitenlanders. Dit was de laatste koers in een reeks, die meetelde voor een Brabantse competitie ofzo, dus voor veel ploegen/renners stond er ook echt nog veel op het spel. Die competitie was allesbehalve beslist, dus deze wedstrijd zou doorslaggevend worden. Rond 10:45 kwamen we aan in Someren-Eind, waarna we gelijk onze inschrijving regelden en een bakkie koffie deden. Dat bakkie hadden we nodig, want de zenuwen begonnen op te spelen. Immers nog nooit een koers van 130 km verreden, met ook nog eens (naar later bleek) 160 man aan de start! Dit liet zich ook zien in de koers. Iedereen wilde voorin zitten in het peloton, waardoor het een grote zenuwachtige toestand was. Ondanks dat zaten Oisin en ik steevast goed voorin. Ik hield me verder koest, want Oisin (de man met een groots koersinzicht) had al aangegeven dat er op de heenweg niets beslist zou worden. Ondanks dat het vrij druk was in het peloton, ging alles z'n gangetje en draaide ik lekker rond. Ik ga niet zeggen dat 't saai was, maar er gebeurde werkelijk niets boeiends en vermoeiend was het ook niet echt. Op de terugweg besloot ik daarom af en toe een ontsnappinkje te wagen. Toen er net een kopgroepje was teruggepakt, omdat zij moesten wachten op een voorbijkomende trein  , sprong ik met 4 man vooruit. Eén daarvan bleek echter helemaal niet mee te willen rijden, maar vervloekte alleen maar de begeleidende motoragent tot op het bot, waarschijnlijk omdat die 'm tot stoppen had gemaand voor de trein. Het liep dan ook op niets uit.

Was het onoplettendheid? Was het een verdroogde geest (ik moest het de gehele koers stellen met 1 bidon, aangezien de andere uit me houder schoot na een bultje)? Feit was dat ik enigszins achterop raakte van het peloton. En dat op het slechts mogelijke moment. De  finale was ingezet & de 2 plaatselijke omlopen, over smalle weggetjes zouden gaan beginnen. Oisin had dit natuurlijk al voorzien en zat redelijk voorin (had ik z'n voortreffelijke koersinzicht al genoemd?). De wind kwam van schuin-voor en alles sloeg volledig uit elkaar. Renners probeerden zich zo klein mogelijk te verschuilen achter hun voorganger, maar menigeen kwam bedrogen uit en waaierde naar de achterste gelederen. Zo ook ik. Met geen mogelijkheid kwam ik naar voren. Het enigste wat mij restte wass een groepje te spotten, waarbij ik aan kon sluiten om daarmee naar de finish te rijden. Ook Oisin had het zwaar. Hij was in de 2e groep terechtgekomen, maar moest ook daar afzien. Waar het in het begin nogal gezapig was, was het nu afzien, beuken en vermogen aanspreken.

Uiteindelijk kwam Oisin als 57e over de finish. Ik dus als 78e, in de 3e of 4e groep. Dit was 'm dan... De laatste echte koers van het jaar! De komende donderdagen nog naar de Bataaf, maar vergeleken met zo'n koers als vandaag is 't een beetje hetzelfde als een uurtje klaverjassen met je grootouders. Maarja, we gaan er toch maar voor   Ik hoef in ieder geval niet bang te zijn dat ik als 78e over de finish rol.